Çoğu insan yapay zekanın büyük veri tabanlarını analiz etmek ya da karmaşık matematiksel işlemleri çözmek gibi zor işlerde zorlanacağını düşünür. Ancak 1980’lerde Hans Moravec ve diğer yapay zeka araştırmacıları tam tersini keşfetti:
Moravec Paradoksu: Yapay zeka için bir insanın “çok zeki” kabul edildiği eylemler, özellikle soyut işlere yönelik görevler (veri analizi ve kod yazma gibi…) çok kolaydır. Buna karşın 2 yaşındaki bir çocuğun bile kolaylıkla yapabildiği duyu-motor becerileri (bir masadaki bardağı tanıyıp tutmak ya da yürümek gibi…) inanılmaz derecede zordur.
Bunun Arkasındaki Sebep Nedir?
İnsan beyni, milyonlarca yıllık evrim süreci boyunca yürümek, tutmak, yüz hatlarını okumak ve tehlikeyi hissetmek gibi temelleri mükemmelleştirdi. Bu süreçler zihnimizin arka planında otomatik olarak çalışır ve bize “çok kolay” gelir.
Buna karşın satranç oynamak gibi yüksek seviyeli mantıksal görevler, insanlık tarihinde çok yeni olduğu için bize “zor” gelir ve yüksek zeka gerektirdiği algısını yaratır. Yapay zeka ise tam aksine, mantıksal ve istatistiksel kurallarla çalışan bir mimariye sahip olduğu için bizim zorlandığımız soyut kulvarda doğuştan ustadır. Fakat evrimsel süreçten geçmediği için fiziksel/duyusal dünyayı anlama konusunda hâlâ emekleme aşamasındadır.
Özetle; bir yapay zekanın uzmanlık düzeyinde tıp analizi yapması veya karmaşık kodlar yazması, odadaki bir oyuncağı yerinden kaldırıp sepete atmasından çok daha kolaydır!
Yorumlar (0)